همراز دريا

سلام

من در همسایگی تان هستم ....

من تنهای تنهام در این دنیای پر از ادمهای رنگارنگ تنهای تنهام

کسی صدای مرا می شنود؟ کسی مرا می بیند ؟

من از زندگی کردن سیاهی ترین بخشَش نصیبم شده چرا ؟ نمی دانم ...

آیا باید دستهای خسته و بی جانم را به طرف آدمهای خیالی ذهنم بکشم تا سیر شوم، تا زنده بمانم،

تا نفس بکشم .....

دیگر توان فریاد و التماس کردن به دستهای بی مهر را ندارم

دیگر توان راه رفتن ندارم تا برای دویدن، پاهای بی کفشم را بر آسفالت بکشم و بگریزم

از درد بی درمانی خودم ...

من در همسایگی تان هستم باور کنید اگر نگاهتان را عمیق تر و دستهایتان را باز تر کنید ..........

                                                     برگرفته از سايت راه ِ نرفته

اين متن فقط به پاس زحمات بي‌پايان تمام پدران و مادران دنيا نوشته شده ... مناسبت خاصي ندارد!

از تو می پرسم ای اهورا

می‌توان در جهان جاودان زیست؟

(می‌رسد  پاسخ از آسمان‌ها) :

- هر که را نام نیکو بماند

 جاودانی است!

از تو می‌پرسم ای اهورا

تا به دست آورم نام نیکو

بهترین کار در جهان چیست؟

(می‌رسد پاسخ از آسمان‌ها) :

- دل به فرمان یزدان سپردن

مشعل پر فروغ خرد را

سوی جان‌های تاریک بردن.

از تو می‌پرسم ای اهورا

چیست سرمایه ی رستگاری؟

(می‌رسد پاسخ از آسمان‌ها) :

- دل به مهر پدر آشنا کن

دین خود را به مادر ادا کن!

ای پدر ... ای گرانمایه مادر

جان فدای صفای شما باد

با شما از سر و زر چه گویم

هستی من فدای شما باد!

با شما صحبت از "من" خطا رفت

من که باشم؟ بقای شما باد!

ای اهورا

من که امروز در باغ گیتی

چون درختی همه برگ و بارم

رنج‌های گران پدر را

با کدامین زبان پاس دارم

سر به پای پدر می‌گذارم

جان به راه پدر می‌سپارم

یاد جان سوختن‌های مادر

لحظه‌ای از وجودم جدا نیست

پیش پایش چه ریزم؟ که جان را

قدر یک موی مادر بها نیست

او خدا نیست ... اما وفایش

کمتر از لطف و مهر خدا نیست....

 *از اشعار چاپ نشده ی "فریدون مشیری" *

پ. ن. : از حالا دلم براي جدايي از شما گرفته ... مادر و پدر عزيزم !

در چشمان سياهت چه پنهان كرده‌اي كه معناي نگاهت ، جهاني را اينگونه به تفكر واداشته است؟

گل آفتاب گردان رو به نور خورشید می‌چرخد و آدمی رو به خدا. ما همه آفتاب گردانیم. اگر آفتابگردان به خاک خیره شود و به تیرگی، دیگر آفتابگردان نیست! آفتابگردان کاشف معدن صبح است و با سیاهی نسبتی ندارد.

اینها را گل آفتابگردان به من گفت و من تماشایش می‌کردم که خورشید کوچکی بود در زمین که هر گلبرگش شعله‌ای بود و دایره‌ای داغ در دلش می‌سوخت.

روزی از روزها پدری از یک خانواده ثروتمند، پسرش را به مناطق روستایی برد تا او دریابد مردم تنگدست چگونه زندگی می‌کنند. آنان دو روز و دو شب را در مزرعه ی خانواده‌ای بسیار فقیر سر کردند و سپس به سوی شهر بازگشتند. در نیمه‌های راه پدر از فرزند پرسید: خب پسرم، به من بگو سفر چگونه گذشت؟

- خیلی خوب بود پدر. 

- پسرم آیا دیدی مردم فقیر چگونه زندگی می‌کنند؟

- بله پدر، دیدم...

- بگو ببینم از این سفر چه آموختی؟ 

- من دیدم که ما در خانه ی خود یک سگ داریم و آنان چهار سگ داشتند. ما استخری داریم که تا نیمه‌های باغمان طول دارد و آنان برکه‌ای دارند که پایانی ندارد، ما فانوسهای باغمان را از خارج وارد کرده‌ایم، اما فانوسهای آنان ستارگان آسمانند؛ ایوان ما تا حیاط جلوی خانه‌مان ادامه دارد، اما ایوان آنان تا افق گسترده است. ما قطعه زمین کوچکی داریم که در آن زندگی می‌کنیم، اما آنها کشتزارهایی دارند که انتهای آنان دیده نمی‌شود؛ ما پیشخدمتهایی داریم که به ما خدمت می‌کنند، اما آنها خود به دیگران خدمت می‌کنند؛ ما غذای مصرفی‌مان را خریداری می‌کنیم، اما آنها غذایشان را خود تولید می‌کنند؛ ما در اطراف ملک خود دیوارهایی داریم تا ما را محافظت کنند، اما آنان دوستانی دارند تا آنها را محافظت کنند.

آن پسر همچنان سخن می‌گفت و پدر سکوت کرده بود و سخنی برای گفتن نداشت. پسر سپس افزود:

- متشکرم پدر که نشان دادی ما چقدر فقیر هستیم!

پدران، فرزندان، نوه ها، ... پائولو كوئيلو